De Vloek Breken

Fee houdt het boek vast.
De woorden staan voor haar.
De vloek.
Oud en gemeen.

“Ik moet de woorden omdraaien,” zegt Fee.
“Achterstevoren.”

De kikker knikt.
“Je kunt het.”

Fee sluit haar ogen.
Ze denkt aan de heks.
Echte magie komt uit je hart.

Ze denkt aan de kikker.
Die eigenlijk een prins is.
Ze denkt aan de vogels.
Die eigenlijk hofdames zijn.
Ze denkt aan alle dieren.
Die al zo lang wachten.

Ze voelt liefde.
Veel liefde.
Voor hen allemaal.

Ze opent haar ogen.
Ze leest de vloek hardop.
Maar achterstevoren.

De woorden klinken vreemd.
Alsof ze door de lucht dansen.
Alsof ze iets zoeken.
Iets om te breken.

Het boek begint te trillen.
De letters bewegen!
Ze draaien om.
Ze veranderen.

Een wind steekt op.
In de kleine kamer.
De wind draait om Fee heen.
Om de kikker.
Om de vogels.

Fee blijft lezen.
Woord voor woord.
Ze stopt niet.
Ze kan niet stoppen.

Dan roept ze het laatste woord.
Luid en duidelijk.

KNAL!

Een flits van licht.
Goud en wit en blauw.
Het vult de hele kamer.
Het vult de hele toren.

Fee doet haar ogen dicht.
Het licht is te fel.

Dan wordt het stil.
Heel stil.

Fee opent haar ogen.
En ze ziet…

De kikker is weg.
In zijn plaats staat een jongen.
Een jongen met een kroon.
Een prins.

“Het is gelukt!” roept de prins.
Zijn stem klinkt vreemd.
Het is de stem van de kikker.
Maar nu van een mens.

Fee lacht.
Ze lacht en huilt tegelijk.
“Je bent een prins! Een echte prins!”

De prins kijkt naar zijn handen.
Naar zijn voeten.
“Ik ben weer mezelf,” fluistert hij.
“Na al die jaren.”