Zonder Woorden

Het is woensdag.
Raf zit naast Ole in de klas.
Ze zijn nu al een week vrienden.
Maar praten is nog moeilijk.

Ole kent niet veel Nederlandse woorden.
En Raf zegt vaak de verkeerde woorden.
Samen zijn ze een grappig stel.

Meester Bor geeft de opdracht.
“Teken je lievelingsdier.”

Raf pakt zijn potloden.
Hij gaat tekenen
Hij tekent een draak.
Met vuur uit zijn bek.

Ole kijkt.
Hij wijst naar de tekening.
Dan wijst hij naar Raf.
En maakt een “wauw” gezicht.

Raf lacht.
“Ja, ik hou van draken.”

Ole pakt zijn potlood.
Hij tekent ook iets.
Een groot dier.
Met een brede kop.
En grote geweitakken

“Een eland!” zegt Raf.
“Net als bij de Kerstman!”

Ole knikt blij.
Hij kende het woord niet.
Maar nu wel.
Eland.

In de pauze zitten ze buiten.
Evi is er ook.

Raf haalt zijn schrift.
Hij tekent een huis.
Dan tekent hij poppetjes.
Een papa.
Een mama.
Een kind.
En een hond.

Hij wijst naar zichzelf.
“Mijn familie.”

Ole kijkt goed.
Raf duwt het schrift naar Ole.
“Jij ook,” zegt hij.
Hij geeft een zacht duwtje.
Ole pakt het schrift.
Hij tekent ook.
Een huis.
Kleiner.
Met een papa.
Een mama.
Drie kinderen.
En een oma.

Hij wijst naar het kleinste kind.
Dan naar zichzelf.

Raf snapt het.
“Jij hebt een oma.
En twee broers of zussen.”

Ole knikt.
Hij maakt het gebaar van een zus.
Lang haar.
“Zus,” zegt Raf.
“Twee zussen.”

Ole herhaalt: “Twee zussen.”

Evi klapt.
“Dit is zo cool!
Jullie praten met plaatjes!”

Raf kijkt naar de tekeningen.
Evi heeft gelijk.
Ze praten.
Zonder woorden.
Met plaatjes.

En het werkt.
Het werkt heel goed.