De Gave

Fee zit in de tuin van het kasteel.
De zon schijnt.
De bloemen staan in bloei
Het is een mooie dag.

Fee kijkt naar een roos.
De roos is rood.
Zo rood als een robijn.

“Wat een prachtige bloem,” zegt Fee.
“Ik wou dat ik er nog een had.”

Dan gebeurt er iets geks.
De roos begint te trillen.
Hij begint te groeien
Er komt een nieuwe bloem.
En nog een.
En nog een!

Fee springt op.
“Wat? Hoe kan dat?”

Ze kijkt naar haar handen.
Haar vingers tintelen.
Er zit iets in haar.
Iets nieuws

De kikker komt aanspringen
Hij hopt door het gras.
“Kwak kwak!”

Fee kijkt naar hem.
“Kikker, zag jij dat ook?
De bloem ging groeien.
Zo maar.”

De kikker stopt.
Hij kijkt naar Fee.
Dan opent hij zijn bek.

“Ja Fee,” zegt de kikker.
“Ik zag het.
Jij deed dat.”

Fee valt bijna om.
Haar mond valt open.
De kikker praat!
Met woorden!
Echte woorden!

“Jij… jij praat!” roept Fee.

De kikker knikt.
“Ja Fee.
Ik kon altijd al praten.
Maar jij kon me niet horen.
Nu wel.”

Fee gaat zitten in het gras.
Haar hoofd tolt.
Eerst de bloem.
Nu de kikker.
Wat is er met haar aan de hand?

“Wat gebeurt er met me?” vraagt ze.

De kikker doet een draai
“Je hebt een gave, Fee.
Een heel bijzondere gave.
Je kunt toveren.”

Fee schudt haar hoofd.
“Toveren? Ik?
Dat kan niet.”

De kikker glimlacht.
“Kijk naar de bloemen.
Kijk naar mij.
Het kan wel, Fee.
Het kan heel goed.”

Fee kijkt naar de rozen.
Er staan nu tien bloemen.
Waar eerst maar een was.

“Dit is heel vreemd,” fluistert ze.